Zwemmen met Vrije Dolfijnen

Anneke & Nico

Terug van vakantie in Cuba, zei mijn kleindochter enthousiast: “Oma, ik heb met dolfijnen gezwommen!” “Oh, kind wat geweldig, dat staat bij mij ook nog op mijn verlanglijstje”. Echter, hoe meer mijn kleindochter erover vertelde, hoe meer ik dacht: “Wil ik dit wel?” Die dolfijnen leven in een bassin –in gevangenschap- en moeten de hele dag dezelfde “kunstjes” doen voor elke nieuwe groep toeristen die in het water komt. Zo moeten zij hun rugvin aanbieden aan de toerist om hem door het bassin te sleuren en door zijn neus tegen de voeten van de toerist te duwen kan deze een mooie zweefduik te maken. Mmmmm???

 

In januari 2012 togen Nico en ik naar de vakantiebeurs in Utrecht. We waren in een paar dingen geïnteresseerd, waaronder: zwemmen met dolfijnen. Bij drie touroperators vonden we iets, of men bood een “zwemmen-met-dolfijnen-excursie” aan. Wij hadden geen voorkeur voor een land, dus hoorden de verhalen aan; ook het verhaal van Judith. Judith was moe meldde ze ons, en was verre van opdringerig om klantjes te winnen. Op haar rustige wijze deed ze haar verhaal. Zij legde de nadruk op het zwemmen met wilde dolfijnen, en …… je mag ze niet aanraken, want ze moeten wild blijven. (Jammer, ik zou die huid wel eens willen voelen). Er waren foto’s en een videofilm te zien, zodat we een indruk kregen. Ook de groepsgrootte vonden we ideaal; maximaal 16 passagiers. Het sprak ons direct aan.

 

Het werd pas november 2013 dat we met Judith meegingen naar de Rode Zee om dit te ervaren. En ……? Het was fantastisch! We boften; de dolfijnen waren er alle dagen en driemaal per dag togen we vanaf het grote schip met rubberboten naar de plek waar de dolfijnen gesignaleerd waren. In eerste instantie was ik teleurgesteld; de dolfijnen zwommen in een tempo dat ik (met zwemvliezen aan) niet bij kon houden. In het heldere water zie je ze dan wegzwemmen en met 10 minuten is het feest voorbij. Heel zorgzaam nam één van de instructeurs me bij de hand om toch samen te proberen de dieren bij te houden. Op een moment dat ik het had opgegeven om ze te volgen en heel rustig lag te dobberen, kijkend naar de dolfijnen die onder mij doorzwommen, passeerde opeens een groep van zeven mij rakelings. Wauw, dat was het dus! Hoe rustiger jij bent, hoe dichter ze jou benaderen. Zo zag ik moeders met hun baby’s; die kleintjes houden hun snuit tegen de snuit van moeder en draaien om hun as terwijl ze meezwemmen. Het was een genot om naar te kijken. Ook de volwassen dieren konden speels zijn of reageerden op een van de instructeurs die ertussen dook.

 

Het rif, waarbij we voor anker lagen, hebben we diverse keren al snorkelend bezocht. Verrassend! Er zijn van die alarmerende verhalen over verdwijnende koraalriffen door de vervuiling van de zeeën. OK, er waren wat grijze stukken bij, maar over het algemeen was het heel kleurrijk. Rotsen in kobaltblauwe of gele kleuren en alle tinten paars. En dan die vissen! Van hele kleine gifgroene visjes tot grote met gestreepte banen in allerlei kleuren! Prachtig!

 

Kortom, we hebben genoten van een stuk natuur dat ver van ons afstaat. Letterlijk waren we in een andere wereld; zonder krant, televisie, of telefoonbereik, alleen interesse voor het water met zijn bewoners en boven water de warme zon op je huid. Het was maar een week, maar een intense belevenis.

 

Anneke en Nico Berckmans